Pose's profilespace ภาคเจ็บใจมามากขอระ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
space ภาคเจ็บใจมามากขอระบายสักครั้งคงไม่เกินไปความรัก ที่ทรมานถึงเวลาที่จะถูกปลดปล่อยแล้ว |
October 22 รัชดาลัย เธียร์เตอร์ & บัลลังก์เมฆเดอะมิวสิคัลกำไรชีวิตครั้งที่ดีเยี่ยมกับการได้พักผ่อนที่ได้ชมละครเวที
ช่างมีฟามสุขจริงๆๆ ประทับใจกับทุกๆสิ่งแม้กระทั้งโรงละคร
ที่แม้เคยไปแล้วครั้งนึงความอลังการนี้อธิบยไม่ถูกจริงๆ
เมื่อเราสู่โรงละครกับการเริ่มต้นก็ตื่นเต้นและอลังการในหลายๆฉาก
พี่นก(ปานรุ้ง)โอ้วแม่เจ้าสวยและเก่งจิงๆ
พี่บี้(ปกรณ์) ก็โอเค แต่ในบทนี่ช๊อตมั่กๆ
พี่เจสัน อู้วก็หล่อดีนะ555+
พี่มดๆๆโอ้!!~ประทับใจมั่กพลังเสียงและแอคติ้งเยี่ยม
ป้าโฉม เสียงดีจิงชมตั้งแต่เล่นทวิภพแล้ว55+
หนูนา โอ้วตอนแรกนึกว่าจะไม่ดีแต่แท้จริงแล้วเสียงนางดีมากๆๆๆ
---------------------และตัวครอื่นๆๆก้อเยี่ยมยอด--------------------
สิ่งเดียวที่ไม่ประทับใจกับการชมละครเวทีที่ใครที่อ่านแล้วไปดูห้ามทำเด็ดขาด
1. ห้ามมาสายมันรบกวนคนอื่นรู้มั๊ยเสียสมาธืจำไว้
2.ห้ามเปิดโทรศัพท์ขนาดนี่ไม่ใช่โรงหนังยังมี เห้อ
3.ระวังอย่าไปเผลอกำหรือเจ็บถุงพลาสติกแล้วมีเสียงมันทำให้คนอื่นเสียสมาธิ
4.มีสมาธิในการดูเสียตังค์ไปแล้วทำให้คุ้ม
อย่าทำนิสัยเสียแบบสถุนๆๆแบบนี้โอเค้แม้เขาประกาศว่าอย่าทำก็ยังทำ
--เซ็ง--
บ้ายบายรออ่านอันต่อไปด้วยนะ September 22 สุขภาพความรักเรื่องเล่าความรักของชั้น ตื่นมาทุกเช้าก็พบกับความจริงนี่คือเช้าวันใหม่ล้วเราผ่านคืนที่แสนโหดมาได้แล้ว
จริงๆมันไม่ใช่อะไรสำคัญมากมายหรอกมันแค่เป็นผลข้างเคียงของสุขภาพความรักของชั้น มันป่วยมานานแล้ว มันคงรักษายากมากด้วย อาการมันเริ่มที่หลายปีที่แล้ว ชั้นเริ่มรู้จักตัวตนของความรักในรูปแบบของชั้น ที่ตอนแรกมันเป็นแบบพี่น้องแต่กลับกลายเป็นแบบคนรัก โรคร้ายเริ่มกำเริบเมื่อ เราหลุดปากบอกไปคำตอบที่ได้จากคนนั้นก้ไม่เกินคำว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอกหลังจากนั้นชั้นก็เริ่มเจ็บปวดกับโรคร้ายนี้มาตลอด คนรอบกายพยายามที่จะช่วยเหลือและชีวิตชั้นก้อดำเนินไปภายในรั้วโรงเรียนชั้นก็พบกับครัยมากมายที่ชั้นพอใจ ชั้นจะรู้สึกมีความสุขที่เหงเขามีความสุขที่คิดถึงเขาและหัลงจากนั้นชั้นก็เริ่มเจ็บปวดด้วยความรู้สึกเดิมที่มันเป็นไปไม่ได้หรอกและชั้นก็รู้ตัวแล้วว่าการที่ชั้นหลงชอบใครไปเท่านั้นมัน เป็นโรคร้ายของความรักชั้น แต่โรคของการหลงชอบก็ไม่หนักเท่าโรคที่เกิดจากการหลงรักของโรคในครั้งแรก ที่มันทุเลาหายด้วยการชอบคนไปทั่วของชั้นทำให้ชั้นมีลืมโรคร้ายนั้นไป แต่เมื่อโรคภัยเล็กๆน้อยๆหายไปมันกลับมีฤทธิ์กำเริบมากกว่าเดิมจนเข้าขั้นโครม่า ชั้นเข้าขั้นโครม่านี้ตอนปีที่แล้วชั้นต้องปลดปล่อยมันออกมาตลอดเป็นประจำ สาเหตุของอาการที่ทำชั้นเจ็บขนาดนี้เพราะเชื้อไวรัสที่เกิดโรคของความรักนี้มีฤทธิ์มากขึ้น และชั้นก็รู้ว่าสารที่ทำให้ฤทธิ์มันแรงขึนก็คือความรักของเขาและบุคคลที่ชั้นรู้ว่าคือเพื่อน ชั้นทนทรมานกับความรักนี้มานานจนก่อนที่จะเปิดเทอมของปีการศึกษาใหม่จะเริ่มขึ้นโรคนั้นได้หายไปอย่างดี แต่หลังจากเปิดเทอมซักพักชั้นก็เริ่มพบกับโรคความรักอีกครั้ง เขาคือคนห้องใกล้เคียงชั้นมันก็อาการทั่วไปที่ทำให้ชั้นมีความสุขแต่ครั้งนี้มันก็ทำหั้ยชั้นมีความสุขมากหน่อยและก็ทำร้ายชั้นแต่ไม่แรงมากไปและเมื่อผ่านไปไม่นานอาการก็หายไปช่างเปงไวรัสที่ความรักที่ดีพอสมควรทุกวันนี้ชั้นกลับเป็นมิตรกับความรักตัวนี้แต่ความรักครั้งแรกก้อไม่เปงรายมากเพราะตอนนี้เขาคนนั้นเป็นแฟนกับเพื่อนชั้นแล้วแต่ชั้นก็ไม่ได้เสียใจไรแล้วล่ะ(ปล่อยวาง)ถึงแม้จะอิจฉาบางที ช่างมันแล้วความรักของชั้นก็เกิดกับคนที่มีเจ้าของความรักที่เขามีหั้ยกันทั้งคู่นานหลายปีแล้ว ความรักครั้งนี้เป็นแปลกๆๆตอนแรกทำหั้ยชั้นhappyแล้วอยุๆก้อทำหั้ยชั้นเจ็บใจเสียใจเหมือนทั่วไปแต่สิ่งที่ร้ายแรงคือครั้งนี้มันส่งผลต่อจิตใจชั้นด้วย ชั้นอิจฉามากจนเข้าขั้นเกลียดคนรักของเขา ภาวนาหั้ยแต่ว่าทั่งคู่เลิกลากันไป แต่ต่อมาไม่นานชั้นก็เริ่มคิดได้ว่าถึงเขาทั้งคู่เลิกกันเราก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว สู้ปล่อยหั้ยชั้นเหงคนที่ชั้นรักมีความสุขไม่ดีกว่าเหรอ ในที่สุดชั้นก้ตอบคำถามนั้นได้หั้ยเขาทั้งคู่อยู่กันไปเถอะแต่สิ่งเดียวที่ชั้นไม่ต้องการคือ เห็นเขาทั้งคู่อยู่ด้วยกันต่อหน้าชั้นสวีทอย่าหั้ยชั้นเห็นเลยมันทรมานมากเกินไปแต่โรคนี้ก็ไม่ได้หายไปแต่มันก็อยู่กับชั้นและพร้อมกำเริบทุกเวลาซึ่งตอนนี้ชั้นก็เปงอยู่แต่ไม่รู้เมื่อไหร่จะหายสักที
-------------------------------------------------------------------------
P.s. เรื่องนี้สำหรับชั้นมันไม่ใช่เรื่องตลกที่ครัยเหงเปงเรื่องเล่าแต่นี้คือเรื่องจริงคนที่คนที่ชั้นเล่ามีจริงและเขาก้ออาจจะรู้ตัวเองอยู่แล้ว
ปิดเทอมนี้ขั้ยจะปลดปล่อยทั้งหมดหั้ยได้ March 03 อยากไปดูมากๆอ่าใครเห็นข่าวบ้างกับโรงละครสุดเฟอเฟ็กของเมืองไทย
ที่มีชื่อว่ารัชดาลัยเธียเตอร์รู้สึกว่าตอนปีก่อนที่เปิดตัว
โครงการอ่าเป็นชื่อนี้แต่พอมาเปิดตัวอย่างเป็นทางการ
ก็ใช้ว่า เมืองไทย รัชดาลัยเธียเตอร์ ฟังแล้วเป็นไงก็ไม่รู้
แต่ที่ใช้ชื่อนี้น่าจะเป็นเพราะว่าเมืองไทยประกันชีวิต
สนับสนุนมั้งนะแล้วก็ละครเปิดตัวเรื่องแรกนั้นก็คือเรื่อง
ฟ้าจรดทรายกับบทพระเอกนั้นก็คือ มอส-ปฏิภาณ
แล้วก็นางเอก คือ นัท-มีเรีย บางคนอาจบอกว่าละคร
เวทีไม่สนุกหรอกมันเป็นแบบไฮโซ..จริงๆก็ไม่ใช่
เราไปดูมาแล้วสนุกมากๆปีก่อนเราไปดูเรื่องทวิภพ
ประทับใจอย่างแรงเลยอยบากไปดูเรื่องนี้อ่า
เพื่อนๆที่รักคนไหนสงสารรวมตังค์กันซื้อของขวัญ
ชิ้นพิเศษกันให้ก็ดีนะกับของขวัญบัตรละครเวทีเรื่อง
ฟ้าจรดทรายที่น่าจะแสดงในช่วงเดือนพฤษภาคมอ่า
แต่ว่าบัตรต้องชั้นที่ไมต่ำกว่า 1500 บาทนะจ๊ะ
55555+ล้อเล่นแต่ถ้าเป็นจริงก็ดีอิอิ February 26 คนนิสัยไม่มีแบบหนึ่งที่เราอาจจะรู้สึกไม่ชอบ หลายครั้งที่เกิดความรู้สึกว่าอยากที่จะได้เขาคนนั้นมาอยู่เคียงข้าง
หลายครั้งที่เกิดความรู้สึกว่าหลงใหลและรักในตัวเขาคนนั้น
หลายครั้งที่เกิดความรู้สึกฝันว่ามีเขาคนนั้นอยู่กับเรา
หลายครั้งที่เกิดความรู้สึกฝันว่าเขาคนนั้นหลงรักเรา
แต่หลายครั้งที่หลังจากเกิดสิ่งเหล่านี้เมื่อถูกปลุกจากผวัง
แห่งความฝันมันก็ทำให้เราได้รู้ความจริงแล้วว่านั้นคือฝัน.....
ชีวิตของเราเกี่ยวกับเรื่องนี้มีอยู่ 2 สถานการณ์แค่นั้นหรอก
1. รัก หลองใหล ชื่นชอบ ด้วยนิสัยที่เพื่อนๆเราออาจจะรู้
กันว่าถ้าเราชอบเราจะหลงคนๆนั้นมาก รักคนๆนั้นมาก
ชื่นชอบคนๆนั้นมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับดารา นักร้อง
หรือแม้กระทั่งคนรอบตัวในโรงเรียนและคนพวกนี้ที่
ชอบทำให้เราได้รู้สึกรักและเราจะถูกปลุกจากความฝันนั้น
แต่ว่าในที่ทำพิษร้ายแรงที่สุดนั่นก็คือ คนรอบตัวในโรงเรียน
และเมื่อตื่นจากความฝันก็ทำให้เราเจอกับสถานการณ์ที่2
2. ตื่นจากความฝันและพบกับความจริง ความจริงที่รู้เมื่อตื่นจาก
ความฝัน จินตนาการ ก็ทำให้เราได้เห็นสิ่งที่เป็นจริง
เมื่อข้างกายเราไม่ได้มีเขาคนนั้นเมื่อเจอเขาจริงๆเราไม่ได้รู้จัก
เขาเมื่อสถานการณ์จริงๆไม่มีใครที่มาชอบเรา มันชวนให้เรา
คิดไปถึงที่คนอย่างเราคนที่เรียกว่าคนรักคงไม่มีหรอกตอนนี้
และบางทีก็เกลียดคนที่ดูถูกความรัก ใช้ความรักแบบของเล่น
เห็นความรักเป็นเรื่องสนุก ไม่รู้จักประโยชน์ของความรัก
ถ้าคนเหล่านั้นไม่เห็นค่าของความรักเราอยากจะบอกมาก
"ขอให้ฉันเถอะ เพราะฉันโหยหามัน " ถึงแม้บางทีคนๆนั้นจะเป็นคน
ใกล้ตัวการกระทำนี้มันจะทำให้เราเกลียดคนๆนั้นมากที่เขาเห็นความ
รักที่มีค่าเป็นของเล่นบอกว่า"ไม่ได้ชอบจริงจัง""อาจจะรัก"ทำไม
ต้องอาจจะรักตัวเขาเองจะไม่รู้จักใจตัวเองบ้างเลยเหรอแต่ถ้ามีคนมา
เราว่าไอ้ที่บอกว่าไม่ได้ชอบจริงจังเนี่ยเราก็เป็นไม่ใช่เหรอนิสัยนี้อ่ะ
เราก็ตอบคนนั้นได้เหมือนกันว่าที่เราเป็นแบบนั้นเพราะเรารู้ตัวเองเรารู้ชะตา
ของเราว่าโอกาสมันไม่มีเลยหากเราชอบแบบที่ไม่เหมือนใครแบบนี้
มันพอจะเป็นเหตุผลได้มั๊ยแต่เมื่อดูกับคนนั้นที่มีคนมากรักหรือรักคนอื่น
ทั้งที่แบบมีโอกาส----------------------------------------------
จำคำนี้ไว้นะ "ความรักคือของมีค่าที่จะมีประโยชน์มากมายแต่เธอกลับใช้มันอย่างไร้ค่า" ......แล้วล่ามาเร็ว.......สำหรับเพื่อนๆ3/3จ้า
เกรดภาษาไทยน๊า....................
เบียร์ เกรด 3
แพร เกรด 3
ปุ้ย เกรด 3
พลอย เกรด3.5
กล้วย เกรด 3.5
ติ้ว เกรด ......
แจน เกรด 4
แอ๋ม เกรด 4
ทราย เกรด 4
เฟริ์น เกรด 2.5
เฟรช เกรด 4
และต่อไปคือคอม(อันนี้ไม่ชัวร์นะเพราะจำเอา)
แพร เกรด 4
ปุ้ย เกรด 4
พลอย เกรด4
กล้วย เกรด .....
ติ้ว เกรด .....
แจน เกรด 4
แอ๋ม เกรด ......
ทราย เกรด 4
อันสุดท้ายนี้ไม่รับรองนะ
รายงานด้วยที่สุดจากกรุเองและข่าวที่ออกจะเก่าหน่อยคือสต๊อกสินค้า
ชั้นกลับมาสดใสอีกครั้งเพราะสินค้าใหม่ได้เข้า
มาจริงๆเข้ามาตั้งแต่ก่อนสอบแล้วล่ะ
----------------------และถ้ามีอะไรอีกจะแจ้งให้รู้นะจ๊ะ------------------ February 25 ช่วงนี้ชอบมั่กๆ.... ช่วงนี้เป็นไรก็ไม่รู้ชอบมากๆเลยคือ เจ๊บี---บีย่อนเช่
แล้วก็เจนิเฟอร์ ฮัตสัน(ถูกเปล่าว่ะ)จาก
เรื่อง Dream Girls ดรีมเกิร์ล(ดรีมเกิน)
แบบว่าดูแล้วไฮโซมากๆแล้วก็อยากดูหนังมากๆ
แต่ทว่าโรงหนังของขอนแก่นเข้าดีมากๆเริ่ดมากๆ
555+ไม่เข้าเวรกรรมมากๆแต่แบบว่าได้
-------------------------------
ฟังแล้วเพลงประกอบภาพยนต์เพราะมากๆ
ลืมบอกไปว่าเนี่ยเรารู้จักมากจาก
น้องเถิกของเราแจนนั่นเอง
หล่อนเป็นแบบว่าชอบเพลงสากล
แล้วก็ชอบเจ๊บีมากด้วย February 24 อุตส่าห์เก็บมาบอก หวัดดีเพื่อนๆเมื่อวานอุตส่าห์ไปช่วยอาจารย์ศรีประภาทำคะแนน ก็เลยลอกมาบอกของ3/3น๊า.....เอาเป็นว่าจะบอกตามลำดับคะแนนมาก-น้อยล่ะกัน
1. แตง ได้เกรด 4
2. บิว ได้เกรด 4
3. พลอย ได้เกรด 4
4. เฟรช ได้เกรด 4
5 ข้าพเจ้าเอง(พส) & กล้วย เกรด 4
6. ทราย ได้เกรด 4
7. แพท ได้เกรด 3
8. ปุ้ย& แพร เกรด 2.5
โอเค...มีเท่านี้แหละที่จดมาแต่ว่าคะแนนที่ไม่บอกเพราะว่าไม่อยากให้เพื่อนๆเสียใจกับคะแนนที่ตัวเองเสียไปรู้ค่นี้ก็พอแล้วล่ะ
ถือว่าตัวเองทำดีที่สุดแล้ว แบะต้องทำให้ดีขึ้นอีก........ชีวิตต่อไปเราต้องสู้นะ....... |
|||||||||||||||||||||
|
|
